Als kind vraag je je af of een tandarts altijd een tandarts blijft, zelfs na de registratie te hebben laten vervallen. Dit kwam bij mij op toen mijn vader onlangs overleed en we zijn rouwadvertentie opstelden. Moesten we naast echtgenoot, vader en opa ook nog 'tandarts' vermelden, ook al was hij al 27 jaar met pensioen? Het was niet zomaar iemand die was heengegaan, hij was namelijk tandarts.
De vraag rijst of je simpelweg een tandarts bent of dat je daadwerkelijk actief blijft in het vakgebied. Of je naast de patiëntenbehandelingen nog steeds gepassioneerd met je vak bezig bent. Denk aan de bevlogen tandartsen, die niet per se lid hoeven te zijn van een vereniging, en degenen die het wat rustiger aandoen. Passie voor het vak is een keuze, geen lidmaatschap.
In de tijd van mijn vader was die passie geen keuze, want bijna alle tandartsen waren praktijkhouder met de daarbij behorende verantwoordelijkheden. Hij runde zijn eigen praktijk aan huis (met in het begin maar liefst 12000 patiënten) en draaide maandelijks een zeer drukke weekenddienst. Het hele dorp kende hem en wist waar hij woonde, dus hij was niet zomaar een tandarts, hij was dé tandarts. Gedreven, ondanks de druk.
De balans tussen werk en privé was ver te zoeken, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan privacy. Buiten werktijd dook hij onder in Muggenbeet, waar hij al vroeg in zijn carrière een tweede huis had gekocht. Privacy was misschien niet vanzelfsprekend als dorps-tandarts, maar kon gelukkig gekocht worden.
Na 30 jaar hard werken in de praktijk had mijn vader er genoeg van. Het was tijd om te stoppen met werken, maar ook om het tandartszijn achter zich te laten. Hij verhuisde naar Muggenbeet om daar een nieuw leven te beginnen. Een leven in de natuur, zonder patiënten en volle agenda's. Tijd om echt van het leven te genieten, zonder tandheelkunde.
Uiteindelijk stond er geen 'tandarts' in de rouwadvertentie, want dat was hij al lang niet meer. Toch ontvingen we een week later verrassend veel rouwkaarten van voormalige patiënten, ondanks zijn pensionering 27 jaar eerder. Voor zijn patiënten was hij nog steeds hun tandarts, tot in de dood.
Jerry Baas
